Waarom PSV mijn cluppie is

Geplaatst Een reactie plaatsenGeplaatst in blog, voetbal

Dat ik sinds mensenheugenis voor PSV ben, mag op zijn minst opmerkelijk genoemd worden. En zeker als je geboren en getogen Zuilenaar bent. Alles in Zuilen ademt Elinkwijk. Te beginnen bij voetbalclub Elinkwijk een zeer gerespecteerde eredivisionist in de jaren zestig.
Maar als kind was je hoofdzakelijk bezig met voetballen op straat en schoolpleintjes, veelal met vriendjes en mijn neefje Hennie van Emmerik.

Naast dat Hennie en ik neefjes waren, waren we ook kameraden. We woonden in dezelfde straat, en zaten op dezelfde school en we konden niet wachten tot we lid mochten worden van voetbalclub Ultrajectum. In die tijd kende Utrecht veel amateur verenigingen, ik noem er een paar: Ultrajectum, UVV, Utrechse Boys,  HMS, Hercules, Maarssen, DSO, PVCV en nog veel meer..

Waarom dan toch PSV en ADO?

De datum weet ik niet precies meer, ik denk dat we ongeveer acht jaar geweest zijn, toen we een mooie kleuren voetbalposter van ADO en PSV mochten uitkiezen. Mijn neef Hennie gaf de voorkeur aan ADO en ik aan PSV. Niet dat wij de teams goed kende, maar zo’n poster maakte indruk met die stoere voetballers erop. Kinderen houden van helden. We schaardde ons achter onze keuze en vanaf toen waren we supporters van onze nieuwe club.

Mijn neef en ik hielden de uitslagen nauwlettend in de gaten en al helemaal als ze tegen elkaar speelde. Met name in de begin fase waren beide teams aan elkaar gewaagd en deden ze niet zoveel voor elkaar onder. Maar na het verstrijken van de jaren werd het onderlinge krachtsverschil groter en groeide PSV uit tot een topclub in Nederland.

Fusie

In 1970 fuseerden Elinkwijk met DOS en Velox en zo werd FC Utrecht geboren. Het stadion van (vijand) DOS, de Galgenwaard, werd aangewezen waar FC Utrecht zijn thuis wedstrijden zou gaan spelen. Dat deed voor veel Zuilenaren de deur dicht en besloten nooit een stap te zetten in dat stadion! En zo verdween eredivisionist uit Zuilen en gingen ze verder als amateurvereniging. Ik was in die tijd niet zo rancuneus dan de meeste Zuilenaren. Mijn liefde voor PSV was aangegroeid en voelde me niet geroepen om FC Utrecht een warm hart toe te dragen.

Mijn jongste zoon heb ik weten te besmetten met het PSV virus en kijken we trouw de wedstrijden van PSV. Zo zie je maar wat zo’n voetbalposter allemaal toe kan leiden…

Zelden zo verbijsterd geweest.

Geplaatst Een reactie plaatsenGeplaatst in blog, Vissen

De anekdote

Ik zal nooit vergeten, het is nu heel lang geleden, dat mijn schaakmaatje Evert op een verjaardag vertelde dat hij naast het schaken ook weleens een “hengeltje” uitgooide. Verbijsterd fronste ik mijn wenkbrauwen omdat ik dat niet achter zijn persoontje had gezocht. Om de proef op de som te nemen, daagde ik hem uit om een wedstrijdje te gaan vissen! Wist ik veel…? Evert nam de uitdaging aan zonder ook maar iets te verraden over zijn verleden.

Op de Maarsseveense plassen zou het vonnis voltrokken worden. Gepakt en gezakt met indrukwekkende visspullen kwam Evert op zijn Kreidler Floret aan. Een groot visfoedraal vol met dure hengels, gedragen over zijn schouders, maakte direct al indruk. Mijn mond viel open toen een prachtig visplateau, een schitterende ruim zittende viskist, een lichtgewicht koolstofhengel van ruim 10 meter (in die tijd zeer zeldzaam), twee reservetoppen en ga zo maar door voor de dag kwam. Wel 40 dobbers zag ik keurig netjes gesorteerd in zijn viskist pronken. Dat beloofde nog wat…

De wedstrijd!

Op teken van Evert zou de wedstrijd beginnen. Opvallend vond ik het dat hij na het startsignaal enorme voerballen in het water smeet! Daarna draaide hij een sjekkie en vroeg ongeduldig of ik al klaar was met voeren! Voeren? ‘Hoezo voeren?’, dacht ik nog. In mijn ogen stond hij met dat geplons behoorlijk de vis te verjagen! Ondanks dat, werd het snel duidelijk, dat ik niet met een amateur te maken had!wk78team1_517

Tja.. van een wedstrijd is eigenlijk nooit sprake geweest. Evert sleurde de ene na de andere vis het water uit! Het leek wel tovenarij! Vol ongeloof en verbijsterd moest ik keer op keer toezien hoe Evert met zijn supersnelle inhaal-techniek mij vernederde. Ik had dit nog nooit meegemaakt! En vele mensen, die zich inmiddels achter hem hadden verzameld, blijkbaar ook niet. Na drie kwartier was de koek op en hield Evert het voor gezien en telde we 48 vissen in zijn net, terwijl ik er amper 6 in mijn net had liggen! Ik voelde me steeds kleiner worden. Berustend in mijn verlies gooide ik het bijltje erbij neer. Tegen zoveel vangstgeweld was ik niet bestand. Ik feliciteerde Evert met de dikke overwinning, maar zei hem wel dat hij iets had uit te leggen… Evert verdween zoals hij gekomen was. Dit keer met een dikke glimlach om zijn mond . Pas later biechtte hij op meegedaan te hebben aan de wereldkampioenschappen wedstrijdvissen in Wenen!
Jaren later is  Evert uitgegroeid tot een bekende Karpervisser en schreef hij drie boeken.