Waarom PSV mijn cluppie is

Geplaatst Een reactie plaatsenGeplaatst in blog, voetbal

Dat ik sinds mensenheugenis voor PSV ben, mag op zijn minst opmerkelijk genoemd worden. En zeker als je geboren en getogen Zuilenaar bent. Alles in Zuilen ademt Elinkwijk. Te beginnen bij voetbalclub Elinkwijk een zeer gerespecteerde eredivisionist in de jaren zestig.
Maar als kind was je hoofdzakelijk bezig met voetballen op straat en schoolpleintjes, veelal met vriendjes en mijn neefje Hennie van Emmerik.

Naast dat Hennie en ik neefjes waren, waren we ook kameraden. We woonden in dezelfde straat, en zaten op dezelfde school en we konden niet wachten tot we lid mochten worden van voetbalclub Ultrajectum. In die tijd kende Utrecht veel amateur verenigingen, ik noem er een paar: Ultrajectum, UVV, Utrechse Boys,  HMS, Hercules, Maarssen, DSO, PVCV en nog veel meer..

Waarom dan toch PSV en ADO?

De datum weet ik niet precies meer, ik denk dat we ongeveer acht jaar geweest zijn, toen we een mooie kleuren voetbalposter van ADO en PSV mochten uitkiezen. Mijn neef Hennie gaf de voorkeur aan ADO en ik aan PSV. Niet dat wij de teams goed kende, maar zo’n poster maakte indruk met die stoere voetballers erop. Kinderen houden van helden. We schaardde ons achter onze keuze en vanaf toen waren we supporters van onze nieuwe club.
Mijn neef en ik hielden de uitslagen nauwlettend in de gaten en al helemaal als ze tegen elkaar speelde. Met name in de begin fase waren beide teams aan elkaar gewaagd en deden ze niet zoveel voor elkaar onder. Maar na het verstrijken van de jaren werd het onderlinge krachtsverschil groter en groeide PSV uit tot een topclub in Nederland.

Fusie

In 1970 fuseerden Elinkwijk met DOS en Velox en zo werd FC Utrecht geboren. Het stadion van (vijand) DOS, de Galgenwaard, werd aangewezen waar FC Utrecht zijn thuis wedstrijden zou gaan spelen. Dat deed voor veel Zuilenaren de deur dicht en besloten nooit een stap te zetten in dat stadion! En zo verdween eredivisionist uit Zuilen en gingen ze verder als amateurvereniging. Ik was in die tijd niet zo rancuneus dan de meeste Zuilenaren. Mijn liefde voor PSV was aangegroeid en voelde me niet geroepen om FC Utrecht een warm hart toe te dragen.

Tot op de dag van vandaag kijk ik met mijn gezin naar PSV. Mijn jongste zoon heb ik weten te besmetten met het PSV virus en kijken we trouw onze wedstrijden. Zo zie je maar waar zo’n voetbalposter allemaal toe kan leiden...

Wanneer wordt gezond eten ongezond?

Geplaatst 2 reactiesGeplaatst in blog

Onlangs las ik een artikel over mensen met orthorexia, wat niet verward moet worden met anorexia. Bij de eerste groep gaat het om mensen die dwangmatig uitsluitend gezonde voeding tot zich willen opnemen. En daar wil ik even bij stilstaan.  Met gefronste wenkbrauwen las ik het artikel, want ja, wat kan er nou mis zijn met gezond eten? En zeker in deze tijd is iedereen met gezond voedsel bezig toch?

De Aardappelen, groenten en de bal gehakt hebben plaatst gemaakt voor de ovenschotel. Persoonlijk ervaar ik dat als een eetsensatie, uiteraard aangemoedigd en beïnvloed door het grote aanbod aan recepten op Sociaal media en televisie.

Orthorexia

Echter heeft de natuurgeneeskundige arts Steven Bratman een boek geschreven. Daarin legt hij uit dat het gezonde eten zeker niet moet gaan doorslaan omdat er anders orthorexia langzaam insluipt.

Hoe kenmerkt dat zich

Orthorexia kenmerkt zich doordat mensen die voedsel met veel kilocalorieën (kcal), vetten en suikers rigoureus verbannen hebben uit de keuken en vaak de overstap maken naar een vegetarische voeding of naar het eten van uitsluitend biologisch geteelde voeding. Op den duur worden er steeds meer soorten voeding bestempeld als ongezond en niet verantwoord. Het vermijden van steeds meer producten kan leiden tot een eenzijdige voeding. Hierdoor kunnen er belangrijke tekorten aan voedingsstoffen ontstaan. Nou, nou dat vind ik nogal wat… toch weer die keerzijde…

Misverstand

Uit pure interesse wilde ik er meer over weten en worstelde me door een oerwoud van warrige informatie over de zin en onzin van “gezond” eten. Eén ding wat me bijbleef is dat mensen met orthorexia denken gezond te eten en in optimale conditie te verkeren. In veel gevallen blijkt het tegendeel waar!

Meerdere meningen

Dat gezegd te hebben zijn volgens anderen de eetstoornis vergelijkbaar met anorexia nervosa. Weer anderen mensen vinden orthorexia helemaal geen eetstoornis, maar een dwangstoornis. En dan zijn er ook nog mensen die het helemaal geen eetstoornis vinden, maar gewoon een manier van leven.

Conclusie

Ik laat die conclusies maar daar waar ze vandaan komen, Mijn mening over gezond voedsel is niet zoveel verandert, enigszins bijgesteld dat zeker. Zie het als een nuttige waarschuwing van arts Steven Bratman en iedereen weet wel van zichzelf in hoeverre je doorslaat op dit gebied.
Eet smakelijk!

Zelden zo verbijsterd geweest.

Geplaatst Een reactie plaatsenGeplaatst in blog, Vissen

De anekdote

Ik zal nooit vergeten, het is nu heel lang geleden, dat mijn schaakmaatje Evert op een verjaardag vertelde dat hij naast het schaken ook weleens een “hengeltje” uitgooide. Verbijsterd fronste ik mijn wenkbrauwen omdat ik dat niet achter zijn persoontje had gezocht. Om de proef op de som te nemen, daagde ik hem uit om een wedstrijdje te gaan vissen! Wist ik veel…? Evert nam de uitdaging aan zonder ook maar iets te verraden over zijn verleden.

Op de Maarsseveense plassen zou het vonnis voltrokken worden. Gepakt en gezakt met indrukwekkende visspullen kwam Evert op zijn Kreidler Floret aan. Een groot visfoedraal vol met dure hengels, gedragen over zijn schouders, maakte direct al indruk. Mijn mond viel open toen een prachtig visplateau, een schitterende ruim zittende viskist, een lichtgewicht koolstofhengel van ruim 10 meter (in die tijd zeer zeldzaam), twee reservetoppen en ga zo maar door voor de dag kwam. Wel 40 dobbers zag ik keurig netjes gesorteerd in zijn viskist pronken. Dat beloofde nog wat…

De wedstrijd!

Op teken van Evert zou de wedstrijd beginnen. Opvallend vond ik het dat hij na het startsignaal enorme voerballen in het water smeet! Daarna draaide hij een sjekkie en vroeg ongeduldig of ik al klaar was met voeren! Voeren? ‘Hoezo voeren?’, dacht ik nog. In mijn ogen stond hij met dat geplons behoorlijk de vis te verjagen! Ondanks dat, werd het snel duidelijk, dat ik niet met een amateur te maken had!wk78team1_517

Tja.. van een wedstrijd is eigenlijk nooit sprake geweest. Evert sleurde de ene na de andere vis het water uit! Het leek wel tovenarij! Vol ongeloof en verbijsterd moest ik keer op keer toezien hoe Evert met zijn supersnelle inhaal-techniek mij vernederde. Ik had dit nog nooit meegemaakt! En vele mensen, die zich inmiddels achter hem hadden verzameld, blijkbaar ook niet. Na drie kwartier was de koek op en hield Evert het voor gezien en telde we 48 vissen in zijn net, terwijl ik er amper 6 in mijn net had liggen! Ik voelde me steeds kleiner worden. Berustend in mijn verlies gooide ik het bijltje erbij neer. Tegen zoveel vangstgeweld was ik niet bestand. Ik feliciteerde Evert met de dikke overwinning, maar zei hem wel dat hij iets had uit te leggen… Evert verdween zoals hij gekomen was. Dit keer met een dikke glimlach om zijn mond . Pas later biechtte hij op meegedaan te hebben aan de wereldkampioenschappen wedstrijdvissen in Wenen!
Jaren later is  Evert uitgegroeid tot een bekende Karpervisser en schreef hij drie boeken.

Van Feestboek naar Fakebook

Geplaatst Een reactie plaatsenGeplaatst in blog

Het begin

Met enig verlangen kijk ik terug naar hoe het ooit is begonnen. Ik heb het dan over de intrede van Facebook van Mark Zuckerberg. Een nieuw fenomeen dat zou uitgroeien tot iets dat zijn weerga niet kent. Een tool waarmee we gratis berichten kunnen versturen, foto’s kunnen posten, en video’s delen. En… vooral het “LIKEN” of “GELIKED” worden van je berichten gaf je een kick.  Sociaalmedia in optima forma! En zoals verwacht steeg het ledenaantal in een hoog tempo. Het leek wel dat je er niet meer bij hoorde als je geen Facebook account had.
En het bleef dan ook niet lang uit dat je van alle kanten uitgenodigd werd om “vrienden” te worden van ver vergeten vrienden, lang geleden ex-collega’s en of verre familieleden die al jaren buitenschot waren beland. Hoe leuk allemaal!

We bedachten thema’s, gaven elkaar kleine doorgeef opdrachtjes en we deden aan “challenge for charity” (een emmer ijswater over je hoofd plenzen voor de camera en delen) Eén groot Feestboek!

Uiteraard kon de commercie niet achterblijven en overspoelde je met productgegevens. Dat is natuurlijk hoogst irritant maar dat is de tol die we moesten betalen voor de gratis service van Facebook. Inmiddels is Facebook ingeburgerd bij jong en oud en hebben we een respectabele “vriendenlijst” opgebouwd.

Evaluatie

We zijn nu circa zes jaar verder en Facebook is uitgegroeid tot een enorm belangrijk communicatie middel. Alles delen we tegenwoordig via Facebook. De vakantie kiekjes nemen weliswaar in aantal af terwijl de wat serieuze boodschappen nadrukkelijker naar voren worden geduwd en waarom ook niet. Het is “Big Business” geworden. Je moet je laten zien en horen!

Echter krijg ik wel het gevoel dat Facebook een beetje overbevolkt begint te raken. Het wordt dringen als je jouw boodschap aan je “vrienden” wilt overbrengen. En omdat alles via Facebook, of het nu gaat om je vakantie kiekjes, je selfies, lieve woordjes, een goede bedoeld advies of een verpakte sneer gaat. Facebook is en blijft “the place to be.

Liefst meerdere keren per dag. In zekere zin denk ik wel dat we zo langzamerhand aan het doorslaan zijn. Als je regelmatig dezelfde berichten schrijft is dat voor mij een vorm van aandacht vragen en roept irritatie op. Bovendien wordt het steeds ongeloofwaardiger. Ordinair kan het worden als ik lees dat twee mensen, vaak exen, hun “meningsverschil” via Facebook uitvechten. Smakelijke kost zou je denken maar niets is minder waar. Het is een trieste constatering. Toch jammer dat ooit het fijne Feestboek langzamerhand en inhoudelijk verandert in Fakebook.

Waar maak ik me in godsnaam druk om

Geplaatst 1 reactieGeplaatst in blog, voetbal

Onlangs zat ik naar de samenvatting van de eredivisie te kijken. Ja, ja het voetbalseizoen is weer begonnen. Tijdens die samenvatting zie in mijn ogen een foute beslissing van de “scheids” en stuurt een speler onterecht van het veld. Even later gaat hij weer de fout in en ziet een zuiver doelpunt over het hoofd. Ook zijn assistent hield zijn vlag omlaag weliswaar met zichtbare vertwijfeling. Dan begint mijn bloed al een beetje te borrelen. “ Iedereen zag toch dat het een zuiver doelpunt was?” Als de beste man even later weer in de fout gaat vanwege een onterecht gegeven strafschop, stijgt mijn bloeddruk verder omhoog. Niet dat ik de benadeelde ploeg een warm hart toedraag maar “onrecht” valt mij blijkbaar zwaar. Ook al is het niet mijn favoriete club.

Nog nadenkend over de gebeurtenissen begint het achtuurjournaal en word geconfronteerd met beelden van bootvluchtelingen en moet onmachtig toezien hoe die arme stakkers in erbarmelijke omstandigheden hun leven wagen voor een duur betaalde overtocht.
En zoals zo vaak, gaan die beelden op den duur afvlakken en neem je ze ter kennisgeving aan.

Na het nieuws stelde ik me de vraag waarom ik me druk maak voor een onbenullig wedstrijdje en dat wereldnieuws afglijdt? Is het dan toch de onmacht? Zijn mogelijk dergelijke problemen te groot voor een individu? Vragen waar ik zo gauw geen antwoord op heb. Maar ik heb mezelf wel beloofd dat zolang de wereld in brand staat, me minder druk te maken over de gebeurtenissen op het voetbalveld. Kom op zeg, waar maak ik me in godsnaam druk om…

De serieuze reunie eindigt in een hilarisch gelach

Geplaatst 2 reactiesGeplaatst in blog, Linge-8, Vissen

Eindelijk was het dan zover. Na acht jaar onderbreking zou de hereniging van de visvrienden een feit worden! 18 juni was de dag van de reünie. Jan was gevraagd om een mooi plekje uit te zoeken ergens aan de Linge. Paar dagen later “appte” Jan veel belovende foto’s naar de GroepsApp. Mooi, er kwam eindelijk beweging in en de reünie was nu echt aanstaande en zal eindigen in een hilarisch gelach. (meer…)